ارزیابی واقعی استقلال دارویی در گرو توان پایداری زنجیره تامین در برابر شوک‌هاست

صاحب‌نظران و مدیران باسابقه صنعت داروسازی در میزگردهای تخصصی اقتصاد سلامت عنوان کردند که استقلال دارویی واقعی یک کشور را نمی‌توان صرفاً با تعداد پروانه‌های ساخت صادره، آمار عددی کارخانه‌ها یا تنوع بسته‌بندی‌های موجود سنجید؛ بلکه معیار حقیقی این استقلال، مدت‌زمان و توانی است که کل اکوسیستم دارویی می‌تواند در هنگام مواجهه با شوک‌های ناگهانی بین‌المللی، نوسانات ارزی و اپیدمی‌ها بدون فروپاشی ساختاری و ایجاد بحران برای بیماران دوام بیاورد. تولید بسیاری از داروهای ساخته‌شده در داخل در صورتی که حتی یک ماده جانبی بسیار ساده اما حساس وارداتی به خط تولید نرسد، به طور کامل متوقف می‌شود. بنابراین، اگر سیاست‌گذاری‌های صنعتی صرفاً بر روی تعدد محصولات نهایی تمرکز کند اما زنجیره‌های ارزش بالادستی شامل سنتز شیمیایی، تولید حلال‌های خلوص بالا، آنزیم‌ها و سیستم‌های کنترل کیفیت پیشرفته مغفول بماند، آسیب‌پذیری سیستم سلامت در برابر تحریم‌ها و اختلالات ترانزیتی افزایش خواهد یافت. علاوه بر پایداری فنی و علمی، استقلال دارویی پیوند مستقیمی با پایداری مالی و اقتصادی بنگاه‌های داروسازی دارد. صنعتی که از فرسودگی شدید نقدینگی، مطالبات معوق طولانی‌مدت و ناتوانی در به‌روزرسانی ناوگان تولید رنج می‌برد، در برابر نوسانات بازار جهانی بسیار شکننده خواهد بود. حفظ شرکت‌های پویا و سودآور که توان جذب نخبگان و اجرای پروژه‌های تحقیق و توسعه مستقل را داشته باشند، پیش‌شرط بنیادین دستیابی به استقلال دارویی است. کارشناسان تأکید دارند که بازتعریف شاخص‌های استقلال دارویی و سنجش تاب‌آوری بر اساس سناریوهای بحران واقعی، به سیاست‌گذاران و مدیران ارشد کشور کمک می‌کند تا منابع محدود ارزی و ریالی را در گلوگاه‌های استراتژیک واقعی سرمایه‌گذاری نمایند و پایداری بلندمدت سلامت ملی را رقم بزنند.