ارتباط مصرف داروی اختلال نعوظ با افزایش خطر آب سیاه

نتایج یک مطالعه اپیدمیولوژیک کوهورت گذشته‌نگر در تایوان که داده‌های سلامت بیش از ۳۷ هزار مرد بالای ۴۰ سال را مورد تحلیل قرار داد، نشان داد که مصرف طولانی‌مدت داروی «تادالافیل» (Tadalafil - ماده موثره داروی مشهور سیالیس) با افزایش ۲۲ درصدی خطر نسبی ابتلا به بیماری گلوکوم (آب سیاه چشم) همراه است. گلوکوم یکی از شایع‌ترین بیماری‌های تخریب‌کننده عصب بینایی و از علل اصلی نابینایی دائمی در جهان به شمار می‌رود. تادالافیل یک مهارکننده اختصاصی آنزیم فسفودی‌استراز نوع ۵ (PDE-5) است که برای درمان اختلال عملکرد نعوظ و علائم ادراری ناشی از هایپرپلازی خوش‌خیم پروستات (BPH) به صورت روزانه یا برحسب نیاز مصرف می‌شود. اگرچه این دارو با افزایش جریان خون در بافت‌های خاص عمل می‌کند، اما هم‌زمان ایزوآنزیم‌های PDE-6 بیان‌شده در گیرنده‌های نوری شبکیه و بافت‌های ترابکولار تخلیه‌کننده مایع زلالیه چشم را نیز تحت تاثیر قرار می‌دهد. این تداخل می‌تواند موجب تغییرات فشاری در هیدرودینامیک کره چشم، افت پرفیوژن سر عصب بینایی و در نهایت تسریع روند آسیب گلوکوماتوز گردد. بر اساس این پژوهش، نرخ بروز آب سیاه در افراد بالای ۵۰ سال مصرف‌کننده تادالافیل ۳.۹۳ درصد در مقایسه با ۳.۱۶ درصد در گروه کنترل بود. چشم‌پزشکان و اورولوژیست‌ها یادآور می‌شوند اگرچه این افزایش ریسک نسبی است و رابطه علت و معلولی قطعی نیازمند مطالعات آینده‌نگر بیشتری است، اما به مردانی که به صورت منظم و طولانی از مهارکننده‌های PDE-5 استفاده می‌کنند توصیه می‌شود معاینات دوره‌ای سالانه چشم‌پزشکی شامل سنجش فشار داخل چشم (IOP) و بررسی عصب بینایی را انجام دهند. پزشکان و پژوهشگران تاکید دارند که اگرچه مصرف این داروها تحت نظارت پزشک مزایای درمانی متعددی به همراه دارد، اما آگاهی از عوارض بالقوه چشمی و انجام معاینات دوره‌ای بینایی‌سنجی برای مصرف‌کنندگان منظم مهارکننده‌های PDE-5 ضروری است تا از بروز آسیب‌های غیرقابل برگشت به عصب بینایی پیشگیری به عمل آید.