دوزبندی جسورانه‌تر رادیوداروها؛ نسخه پژوهشگران برای درمان سرطان

گروهی از برجسته‌ترین پژوهشگران بین‌المللی حوزه انکولوژی هسته‌ای به رهبری پروفسور لوئیز امت (Louise Emmett)، رئیس دپارتمان پزشکی هسته‌ای بیمارستان سنت وینسنت در سیدنی استرالیا، خواستار تجدیدنظر اساسی و اتخاذ رویکردهای جسورانه‌تر در دوزبندی رادیوداروها (Radiopharmaceuticals) برای درمان انواع سرطان‌های پیشرفته شدند. به گفته این متخصصان، محافظه‌کاری بیش از حد شرکت‌های بزرگ داروسازی در تعیین فواصل و مقادیر دوز داروهای پرتوزا، مانع از دستیابی به حداکثر پتانسیل درمانی و بقای طولانی‌مدت بیماران سرطانی می‌شود. از نقطه نظر انکولوژی مولکولی و دزیمتری پرتودرمانی، رادیوداروها با اتصال هدفمند رادیوایزوتوپ‌های ساطع‌کننده پرتوهای بتا یا آلفا (نظیر لوتتیوم-۱۷۷ یا اکتینیوم-۲۲۵) به لیگاندها و آنتی‌بادی‌های اختصاصی تومور، پرتوهای تخریب‌کننده DNA را مستقیماً به کانون‌های سرطانی تحویل می‌دهند. در مطالعه پیشگامانه OPTIMAL-PSMA که توسط تیم امت اجرا شده است، رژیم درمانی متراکم و دوزهای بالاتر در هفته‌های اولیه تجویز می‌شود تا بار توموری پیش از ایجاد مقاومت سلولی یا کلونالیزاسیون سرکوب شود؛ رویکردی که برخلاف پروتکل فعلی داروی پلوویکتو (Pluvicto) متعلق به نوارتیس است که هر شش هفته یک بار تجویز می‌گردد. از منظر بالینی و پیامدهای سیاستی در حوزه انکولوژی، نتایج اولیه نشان داده‌اند که با پایش دقیق و دزیمتری شخصی‌سازی‌شده مبتنی بر تصویربرداری SPECT/CT، می‌توان دوز توموری را به حداکثر رساند بدون آنکه سمیت‌های کلیوی، کبدی یا سرکوب شدید مغز استخوان به مرزهای بحرانی برسد. پژوهشگران تأکید دارند که با اثبات کارایی این متدولوژی در نشست‌های تخصصی بین‌المللی نظیر ASCO GU، شرکت‌های داروسازی و نهادهای نظارتی مانند FDA ملزم به به‌روزرسانی راهنماهای بالینی خواهند شد تا از مزایای دوزبندی تهاجمی‌تر به نفع افزایش بقای کلی بیماران مبتلا به سرطان پروستات و سایر نئوپلاسم‌های مقاوم بهره‌برداری شود. در همین زمینه بخوانید: داروی ابماسیکلیب؛ جزئیات و بررسی بالینی.